Nowe życie parku Yellowstone

Narodowy Park Yellowstone, najstarszy tego typu obszar na świecie, podjął się w 1995 roku restytucji wilka szarego. Wynik tego działania przerósł jednak najśmielsze oczekiwania przyrodników nie tylko w zakresie ingerencji w populację przedstawicieli danego gatunku, ale także w dużo szerszym kontekście.

Próbę wprowadzenia wilka szarego na tereny Yellowstone wprowadzono po niemal 70 latach jego nieobecności. Od czasu zabicia ostatniego osobnika park ekosystem parku cierpiał na brak naturalnego drapieżnika.

Liczba jeleni i łosi wzrastała, a te skutecznie oczyszczały powierzchnię parku w dolinach i na polanach z traw. Wcześniej problem ten nie istniał, gdyż zwierzęta bały się wychodzić z lasu w obawie przed drapieżnikami.

Kolejnym krokiem było oczywiście wyginięcie gatunków roślinożernych, które pozostały bez pożywienia. Po 19 latach od wprowadzenia wilka szarego do parku sytuacja zmieniła się diametralnie.

Poza zmianą sposobu życia jeleni i łosi badacze zauważyli dużo więcej ptactwa, którego miejscem zamieszkania są drzewa i krzewy. Do parku zawitały bobry, natomiast łąki pełne są królików i myszy.

Za sprawą padliny jaką pozostawiają wilki na tereny Yellowstone powróciły też inne drapieżniki, np. orły oraz niedźwiedzie.

Zmiany w populacji wilka szarego przyniosły także szereg nowości w kształcie koryt rzek, różnorodności roślin oraz w sposobie ukształtowania terenu.